CHIRURGIA  LAPAROSKOPOWA

Rozwijająca się  w ostatnich dziesięcioleciach tendencja w nowoczesnej medycynie do oszczędzania pacjentowi niepotrzebnych cierpień związanych z przeprowadzaniem u niego konkretnych procedur medycznych, rozszerzaniem oferty w stosunku do ludzi w wieku podeszłym i obłożnie chorych spowodowała powstanie praktycznie w każdej specjalności lekarskiej tzw. technik małoinwazyjnych. Pozwalają one w chirurgii na przeprowadzanie zabiegów operacyjnych z centymetrowej długości nacięć skory przy pomocy kamery wideo i manipulatorów , z obserwacja przebiegu operacji w monitorze telewizyjnym. Metody te w zastosowaniu   chirurgicznym nazywane są laparoskopowymi i zazwyczaj pozwalają pacjentowi na opuszczenie szpitala po kilku dniach po operacji, nie  po kilkunastu jak bywało w przeszłości. Pierwszy kurs w tym kierunku odbyłem kilkanaście lat temu w Akademii Medycznej w Krakowie i pamiętam powątpiewający stosunek starszych kolegów do mojej entuzjastycznej relacji dotyczącej perspektyw laparoskopii. Obecnie nikt nie neguje absolutnych zalet tego sposobu chirurgii, który stosowany jest na świecie  w pełnym zakresie zabiegów – nawet tych onkologicznych, czy naczyniowych. W pewnych bardziej typowych sytuacjach klinicznych są one uważane za tzw. „złoty standard” , co oznacza uznanie ich za bardziej wskazane od tych klasycznych, wykonywanych przez duże cięcie powłok ciała. Aktualnie jestem członkiem Sekcji Wideochirurgii Towarzystwa Chirurgów Polskich aktywnie szkolącym się w oparciu o referencyjną bazę kliniczną prowadzącą kursy i konferencje  naukowo-szkoleniowe.

   W ramach podziału zakresu obowiązków jako zastępcy Ordynatora  Oddziału Chirurgicznego powierzono mi  nadzorowanie  organizacji rozwoju i bieżącego wykonywania laparoskopii w naszym szpitalu  . Aktualnie wykonuje w Oddziale Chirurgicznym laparoskopowe cholecystektomie tzn. - usunięcia pęcherzyka żółciowego wraz z kamieniami , tak w stanie ostrego zapalenia, jak i w okresach remisji, pomiędzy atakami bólowymi. Wykonuję również diagnostyczne laparoskopie – tzn. operacje polegające na ocenie istoty choroby w jamie brzusznej za pomocą oglądania, z ewentualnym pobraniem wycinków i materiałów do badań mikroskopowych . Pozwalają one w niektórych sytuacjach ustalić rozpoznanie, oraz określić stopień zaawansowania choroby bez obciążającego pacjenta  „klasycznego” zabiegu operacyjnego w przypadkach trudności z ustaleniem ostatecznego rozpoznania choroby.

  Ambicją i moim celem jest wprowadzenie do zakresu operacji laparoskopowych w naszym szpitalu tych najpopularniejszych sytuacji na dyżurze – zabiegu usunięcia wyrostka robaczkowego, zeszycia przedziurawionego wrzodu żołądka , czy dwunastnicy. Znacznie zwiększyłoby to „przepustowość” Oddziału, zbliżyłoby to również laparoskopię do pacjentów nie planujących leczenia operacyjnego, ujmując jej również oceny sposobu leczenia wyjątkowego, czy zarezerwowanego dla „wybranych”. Podobnie jest w przypadku laparoskopowych operacji przepuklin, do których wykonywania jestem przygotowany choć wg aktualnych stawek finansowych NFZ, powszechne ich stosowanie nie jest uzasadnione w odniesieniu do polityki ekonomicznej zakładu, jakim jest szpital.

 Należy pamiętać, że chirurgia laparoskopowa jest w każdym przypadku „założeniem” opartym na oczekiwaniach pacjenta i optymizmie chirurga. Jakakolwiek przeszkoda w trakcie trwania zabiegu laparoskopowego sugerująca możliwość powstania powikłań u pacjenta musi powodować zamianę jego sposobu na metodę klasyczna i dokończenia zabiegu z typowym szyciem „dużej” rany pooperacyjnej.

 W ramach prowadzonego Gabinetu Prywatnego nie wykonuję  zabiegów laparoskopowych bardziej ze względu na brak zainteresowania taką formą leczenia, niż z braku takich  możliwości. Osoby nie posiadające ubezpieczenia, czy optujące za leczeniem tą metoda  mogę planować do zabiegu w trybie zwykłym w jednej z zaprzyjaźnionych Klinik Prywatnych w Warszawie, jednak osoby decydujące się  na tego typu plan muszą sobie zdawać sprawę z wysokości opłat związanych z wynajęciem sali operacyjnej wraz z personelem, anestezjologa, czy kosztami niezbędnej po operacji hospitalizacji. W sumie stanowi to niebagatelną kwotę, która w przypadku decyzji o „prywatnym” trybie leczenia ponosi zainteresowany pacjent. W związku z powyższym w praktyce prywatnej możliwe jest kwalifikowanie do tego typu zabiegów, oraz opieka pooperacyjna w rozmiarze potrzebnym konkretnemu pacjentowi.